ایران یتیم ترین فرزند جام جهانی

هر روز که به نخستین بازی ایران برابر نیوزلند در جام جهانی نزدیک‌تر می‌شویم، به جای اخبار مثبت از آمادگی و روحیه تیم و امیدواری به پیروزی و افتخارآفرینی، این اخبار منفی است که یکی بعد از دیگری از داخل و خارج به گوش رسیده و بر حجم نگرانی‌های فوتبال دوستان می‌افزاید. و البته چون پای بازی در آمریکا و دشمنی این کشور با ما در میان است، این جام جهانی برای کسانی که علاقه‌ای به فوتبال هم ندارند، مهم شده و اخبارش را پیگیری می‌کنند.

با هر کدام از این اخبار، بار دیگر همان سوال چهار ماه اخیر احیا می‌شود، اینکه هر انسانی با هر اقدامی باید کفه سود و ضرر را سنجیده و کاری که ضررش بیشتر از نفع آن است را انجام ندهد. برای مقام مسئولی که باید برای آبرو و اعتبار یک کشور تصمیم بگیرد، اهمیت این ترازوی سنجش به مراتب چند برابر می‌شود. اینکه ما با حضور در جام جهانی چه منافعی به دست می‌آوریم و در قبالش، چه چیزهایی از دست می‌دهیم؟

از اهمیت نقش مدیر و آنالیزور یا مدیر رسانه و افسر امنیتی، در موفقیت یک تیم و افزایش اعتماد به نفس بازیکنان که بگذریم -اساساً اگر حضور این افراد لازم نبود، فیفا برای باشگاه‌های حرفه‌ای قراردادها برای این تخصص‌ها را اجباری نمی‌کرد- مسئله قوانین فیفا و ماجرای جرایم سنگین به میان می‌آید. هر تیمی که هر کدام از این افراد را در ترکیب خود نداشته باشد، در بازی‌های رسمی جریمه می‌شود.

حالا به قوانین فیفا نگاه کنید که چنین موضوع مهمی بدون حضور مدیر رسانه هر تیم، امکان‌پذیر نیست و مدیر رسانه ما یکی از کسانی است که ویزای ورود به آمریکا نگرفته است. اما از آن بدتر، ویزا ندادن به مهدی محمد نبی -نایب رئیس اول فدراسیون و مدیر تیم ملی در سال‌های اخیر- بوده است. کسی که از زمان کیروش در همین سمت روی نیمکت می‌نشست و امید زیادی به تجربه او در این میدان مهم داشتیم تا مانع از بروز حواشی در داخل تیم شود. در یک کلام، اهمیت حضور نبی در این جام برای تیم ملی، کمتر از طارمی و قلعه‌نویی نبود.