در حالی تیم های پرهوادار و مدعی ایران آواره و بدون حتی یک زمین چمن مناسب در شهرشان هستند، اروپایی ها از ورزشگاه شان پول به جیب می زنند.

صدای ناصر طهماسب در سریال ‌دایی جان ناپلئون‌ و سریال ‌هزاردستان‌ خاطره‌ای فراموش‌نشدنی برای چند نسل ساخت؛ ‌دوبله صدای هنری فوندا، همفری بوگارت، جیمز استوارت، ریچارد هریس، ‌استیو مک‌کوئین، مایکل کین، جین هکمن، بن کینگزلی، کوین اسپیسی، آل‌پاچینو و گری الدمن توسط طهماسب شنیدنی است.

مدیرمسئول روزنامه شرق درباره وضعیت رسانه‌ها با بیان اینکه با قطع اینترنت رسانه ها خلع سلاح شده‌اند گفت: روزنامه‌نگاران و خبرنگاران باید از فرصت‌ها و روزنه‌ها استفاده کنند. آنها می‌توانند گزارشاتی تهیه‌ و تولید کنند که رضایت مخاطبان را جلب کنند. به هر حال وقتی مخاطب به یک رسانه اعتماد کرده حتما به…

شخصیت گورینگ با کاریزمای خود می کوشد اعمالش مشروع جلوه دهد؛ تلاشی که نشان می‌دهد قدرتِ روایت می‌تواند حتی در دادگاه هم تأثیر بگذارد.

پرویز شهبازی نامی آشنا برای سینمادوستان ایرانی است. نامی که با کارگردانی «نفس عمیق» نشان داد که شناخت مناسب و درک درستی از جامعه پیرامونش دارد. ساخته‌های بعدی شهبازی نیز بر این توانایی او صحه گذاشت تا حالا او را به عنوان یکی از بهترین کارگردانان سینمای موسوم به اجتماعی بشناسیم.

سال ۲۰۲۵ تعداد زیادی فیلم جذاب و مورد توجه منتقدان و مخاطبان منتشر شده. در ادامه ۵ فیلم برجسته‌ ۲۰۲۵ را معرفی می‌کنیم که از نظر نقد، جوایز و محبوبیت در لیست‌های معتبر قرار گرفته‌اند.

بزرگ‌ترین نمونه نزدیک به ویدیوکست، برنامه‌های تلویزیونی/تاک‌شوهایی هستند که گاهی آنلاین هم منتشر می‌شوند — مثلاً چرخ که در حوزه علمی پخش می‌شود و اگر قسمت‌هایی از آن به‌صورت ضبط‌شده آنلاین باشند، می‌توان آن را نزدیک‌ترین معادل ویدیوکست تلقی کرد.

حالا همه ناراحت‌اند که چرا پیکرش در ایران دفن نشد، اما در حقیقت مسئله این نیست که پیکرش کجا خاک شده؛ موضوع این است که وقتی زنده بود، چرا جایی در این خاک نداشت…

پیردوست در سال‌هایی که بسیاری از هم‌نسلانش از صحنه دور شده بودند، همچنان فعال بود و حضورش در تولیدات سینمایی و سریال‌ها نشان می‌داد که هنوز جای او در عرصه بازیگری خالی نیست.

جشنواره‌های بزرگ در حال تبدیل‌شدن به زمین بازی برندها هستند. اسم‌ها، سابقه‌ها و افتخارات پیشین بیش از خود فیلم‌ها تعیین‌کننده شده‌اند. در چنین فضایی، سینمای کشورهای پیرامونی از جمله ایران یا باید «استثنایی» باشد یا عملاً نادیده گرفته می‌شود.