مبادا به خودمان ببازیم !

قانونی نانوشته در فوتبال ایران -و شاید تمام رشته‌های ورزشی- وجود دارد که متاسفانه زورش از تمام قوانین نوشته بیشتر است! اینکه ما ایرانی‌ها وقتی با رقیبی که روی کاغذ از ما ضعیف‌تر و همه برد را برایمان کنار گذاشته‌اند، برخورد می‌کنیم به مشکل می‌خوریم و بالعکس، زمانی که با حریفی قدرتمندتر از خود روبرو می‌شویم، دنیا را شگفت زده و یقه بزرگان را می‌گیریم.

 در بازی با بلژیک همین اتفاق افتاد. از لحظه قرعه کشی همه سه امتیاز بازی با نیوزیلند را برای شاگردان قلعه نویی کنار گذاشته و اساس حساب و کتاب ما برای صعود این بود که یک مساوی هم از مصر بگیریم و با چهار امتیاز بالا برویم. این یعنی هیچکس روی کسب حداقل امتیاز از بلژیک حساب نمی کرد!

 اما ما طبق روال همیشگی بازی اول مقابل نیوزیلند را به زور مساوی کردیم و بازی دوم برابر بلژیک، امتیاز گرفتیم. حالا سرنوشت صعود ما از این گروه به بازی آخر با مصر کشیده شده که صرف نظر از نام حریف، با توجه به اتفاقات تاریخی باعث نگرانی فوتبال دوستان می‌شود.

 پیش از این ما هر بار در جام جهانی در این شرایط قرار گرفتیم، در بازی آخر شکست سنگینی را پذیرا و با رویای صعود خداحافظی کردیم. این هم یکی دیگر از ویژگی‌های فوتبال ماست که در میدانی به عظمت جام جهانی، وقتی برای مساوی و دفاع کردن به میدان می‌رویم شانس شگفتی سازی و امتیاز گرفتن از بزرگان را داریم، اما زمانی که یا بعد برد یا به اتکا امتیازات، برای گل زنی و پیروزی به میدان می‌رویم، خودمان غافلگیر شده و با گل‌های زیاد شکست می‌خوریم!

 فوتبال ایران تا پیش از این، ۶ دوره در جام جهانی -به عنوان بالاترین سطح جهانی این رشته- حضور داشته و به شکلی عجیب در اولین، چهارمین و آخرین دوره تا امروز، در همین شرایط بوده است که برای صعود، در بازی آخر برای برد به زمین رفت. ما در دومین حضور (۱۹۹۸) نیز می توانستیم با برد آلمان در بازی آخر، به مرحله بعد صعود کنیم اما کار ما با جام جهانی بعد از پیروزی مقابل آمریکا تمام شده بود! چمدان‌ها را بسته و با هتل تسویه کرده بودیم و بلیط برگشت داشتیم!

اما در آن سه دوره که اشاره شد، برای پیروزی و صعود، گام به میدان سوم گذاشتیم. در نخستین تجربه در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین، ایران در قدم اول با سه گل مغلوب لاله‌های نارنجی شد. سپس در کمال ناباوری با اسکاتلند و آن همه ستاره ۱-۱ مساوی کردیم و در بازی آخر، اگر پرو را شکست می‌دادیم، می‌توانستیم صعود کنیم.

نسبت به هلند و اسکاتلند، پرو تیم به مراتب ضعیف‌تر و ناشناخته‌تری بود که فقط یک «تئوفیلوکوبیلاس» داشت که برابر ما هت تریک کرد و ایران ۴-۱ باخت که تا قبل از دوره قبل، سنگین‌ترین شکست ما در تاریخ جام جهانی ماند.

در ۲۰۱۴ برزیل دوباره این اتفاق افتاد. بعد از مساوی با نیجریه و شکست خفیف با نبوغ مسی به آرژانتین، ایران در بازی آخر اگر بوسنی را شکست می‌داد، صعود می‌کرد. آن روز هم تیم کیروش به جای دفاع، برای حمله آمد و ۳-۱ مغلوب ژکو و یارانش شد. ما در بازی آخر جام جهانی ۲۰۲۲ قطر و یعد از بردن ولز با پیروزی مقابل آمریکا از این گروه صعود می کردیم که این بازی فوق حساس را هم باختیم.

 پس بهتر است مصر را ببریم، و این یعنی زنگ خطر تکرار تاریخ! به خصوص که مصر ستاره بزرگی چون محمد صلاح را در ترکیب دارد که در هر ضد حمله، یک تنه می‌تواند هر خط دفاعی را به هم بریزد! حالا مشکلات دفاعی ایران به کنار!