مرگ تدریجی یک رؤیا

 پرونده تیم ملی ایران در جام‌جهانی۲۰۲۶، خیلی زودتر از آنچه استحقاقش را داشتیم بسته شد تا شاگردان امیر قلعه‌نویی با چمدان‌هایی پر از حسرت، بلیت برگشت به خانه را در دست بگیرند. این‌بار اما، قصه حذف ایران، نه از سر ناتوانی در ساق‌ها که داستانی نوشته‌شده با بی‌رحم‌ترین و دراماتیک‌ترین سناریوهای ممکن بود. اوج این تراژدی نفسگیر در شب تقابل با مصر رقم خورد. ثانیه‌های پایانی وقت‌های اضافه بود؛ قلب‌ها در سینه به‌شدت می‌تپید که شجاع خلیل‌زاده، توپ را به تور دروازه چسباند. برای چند ثانیه، ایران روی ابرها پرواز می‌کرد؛ نخستین صعود تاریخ به مرحله حذفی جام‌جهانی! فریاد شادی در خیابان‌های تهران تا دورترین نقاط ایران طنین‌انداز شد. اما فوتبال، گاهی بی‌رحم‌ترین پدیده جهان است. خط‌کشی‌های سرد و بی‌روح تکنولوژی، حکم به آفساید داد. تنها چند میلی‌متر لعنتی، مسیر تاریخ را عوض کرد و سرنوشت را از نو نوشت. تیمی که تنها چند میلی‌متر با صعود مستقیم فاصله داشت، موقتا از پرواز بازماند.

جام‌جهانی۲۰۲۶ برای ایران، آوردگاه حسرت‌های عمیق بود. حسرت نبردن نیوزیلند، ضعیف‌ترین تیم رنکینگ حاضر در مسابقات، بغض گل مردودشده مهدی طارمی مقابل بلژیک به‌خاطر آفساید، حسرت پنالتی از دست‌رفته همان طارمی ‌برابر مصر و درنهایت، داغ آفساید شجاع. همه این نتایجی که می‌توانست رقم بخورد و نخورد، دست‌به‌دست هم دادند تا طلسم نخستین صعود ایران باز هم تمدید شود. در میان این مرثیه‌سرایی، نباید فراموش کنیم که این تیم در چه شرایطی راهی مسابقات شد. پسران ایران در روزهایی که سایه دلهره‌آور شرایط جنگی بر کشور سنگینی می‌کرد و کابوس مشکلات پیچیده ویزا تا لحظه آخر گریبانگیرشان بود، راهی مسابقات شدند. آنها نه‌تنها با حریفان که با انبوهی از موانع بیرون از زمین نیز جنگیدند و سربلند از زمین بیرون آمدند.

و اما پایان‌بندی این جام برای ما، باز هم نشد که بشود؛ این جمله تلخ را بارها در تاریخ فوتبالمان تکرار کرده‌ایم‌ اما حقیقت روشن این است که فوتبال ایران هرگز دست از تلاش برنخواهد داشت. این قطره‌های اشک، این پنالتی‌های ازدست‌رفته و این میلی‌مترهای فاصله‌دار، روزی به پل‌های مستحکم پیروزی تبدیل خواهند شد. ما دوباره از خاکستر این حسرت‌ها بلند می‌شویم؛ چراکه تا توپ می‌چرخد، امید برای ایران زنده است.