بدون خارجیها، بدون زور
استقلال آبی کم رنگ شده و نیم فصل دوم را بی رمق شروع کرد.
در روزی که پرسپولیس توانست سپاهان را شکست بدهد و از صدر پایین بکشد، استقلال فرصتی بسیار خوب داشت تا با شکست ذوبآهن بحرانزده، به رده اول جدول ردهبندی صعود کند. آنها در خانه تیم ماقبل آخر جدول، بازی را خوب و تهاجمی شروع کردند اما هرچه جلوتر رفتیم، مسابقه به تعادل کشیده شد؛ طوری که استقلال در نیمه دوم تنها یک بخت جدی گلزنی داشت و اواخر مسابقه شاید حتی از نتیجه مساوی ناراضی هم نبود. به این ترتیب استقلال نهتنها به صدر نرسید، بلکه در ترافیک بالای جدول، به رتبه چهارم سقوط کرد.
این دومین تساوی بدون گل استقلال در دومین بازی دور برگشت بود. در حقیقت آنها در نیمفصل دوم هنوز نتوانستهاند هیچ گلی به ثمر برسانند. آمار هجومیشان هم به همین اندازه ناامیدکننده است. استقلال در مصاف با تراکتور هیچ شوت داخل چارچوبی نداشت و اگرچه دربرابر ذوبآهن بازیکنان این تیم ۲ضربه به درون دروازه شلیک کردند، هیچکدام تبدیل به گل نشد. شباهت بزرگ این ۲بازی اما، غیبت بخش زیادی از ستارههای خارجی استقلال بود. در مسابقه با تراکتور، تنها رستم آشورماتوف در دسترس ریکاردو ساپینتو بود و در دیدار با ذوبآهن، جز مدافع ازبکستانی، منیر حدادی هم در نیمهدوم به بازی گرفته شد که از قضا تنها بخت گلزنی آبیها در این مقطع از بازی با پاس او ایجاد شد.
عیب؟ نه شاید
عملکرد ضعیف استقلال بدون بازیکنان خارجیاش، مایه انتقادات زیادی شده است. حقیقت آن است که از مربی پرتغالی آبیها خیلی میشود انتقاد کرد. تیم او کلا فرازونشیب زیاد دارد و کمی هم بیش از حد به درخشش فردی بازیکنان وابسته است. با این حال در این مورد خاص، شاید نقدکردن ساپینتو کمی غیرمنصفانه باشد. نمیتوان از یک مربی انتظار داشت در غیاب بخشی از بازیکنان کلیدیاش، همچنان تیمش را در همان سطح پیشین به میدان بفرستد. یاسر آسانی که بزرگترین غایب استقلال در این دو مسابقه بوده، در واقع مهمترین بازیکن این تیم در فصل جاری به شمار میآید. شما نمیتوانی بهترین بازیکن یک مربی را از او بگیری و انتظار داشته باشی هیچ اتفاق خاصی در تیمش رخ ندهد. به علاوه منیر حدادی هم با سبک خاص بازیاش، مهره کاملا مؤثری برای تیم به شمار میرود و غیبتش را نمیتوان نادیده گرفت. در مورد نازون و جنپو اما بود و نبودشان فرق چندانی ندارد و البته حبیب فرعباسی هم با ۲کلینشیت، اجازه نداده جای خالی آنتونیو آدان به چشم بیاید.
در روزی که پرسپولیس توانست سپاهان را شکست بدهد و از صدر پایین بکشد، استقلال فرصتی بسیار خوب داشت تا با شکست ذوبآهن بحرانزده، به رده اول جدول ردهبندی صعود کند. آنها در خانه تیم ماقبل آخر جدول، بازی را خوب و تهاجمی شروع کردند اما هرچه جلوتر رفتیم، مسابقه به تعادل کشیده شد؛ طوری که استقلال در نیمه دوم تنها یک بخت جدی گلزنی داشت و اواخر مسابقه شاید حتی از نتیجه مساوی ناراضی هم نبود. به این ترتیب استقلال نهتنها به صدر نرسید، بلکه در ترافیک بالای جدول، به رتبه چهارم سقوط کرد.
این دومین تساوی بدون گل استقلال در دومین بازی دور برگشت بود. در حقیقت آنها در نیمفصل دوم هنوز نتوانستهاند هیچ گلی به ثمر برسانند. آمار هجومیشان هم به همین اندازه ناامیدکننده است. استقلال در مصاف با تراکتور هیچ شوت داخل چارچوبی نداشت و اگرچه دربرابر ذوبآهن بازیکنان این تیم ۲ضربه به درون دروازه شلیک کردند، هیچکدام تبدیل به گل نشد. شباهت بزرگ این ۲بازی اما، غیبت بخش زیادی از ستارههای خارجی استقلال بود. در مسابقه با تراکتور، تنها رستم آشورماتوف در دسترس ریکاردو ساپینتو بود و در دیدار با ذوبآهن، جز مدافع ازبکستانی، منیر حدادی هم در نیمهدوم به بازی گرفته شد که از قضا تنها بخت گلزنی آبیها در این مقطع از بازی با پاس او ایجاد شد.