لحظه تاریخی اتحاد در تضادها!

گل رامین رضاییان که کار بازی ایران با نیوزلند را به تساوی یک بر یک کشاند و دوم محمد محبی که دوباره نتیجه را برابر کرد پیام های مهمی داشت اما زیاد به چشم نیامد تا اینکه محمدرضا احمدی گزارشگر بازی هم به آن اشاره کرد.با وجود تمام برنامه ریزی و تبلیغات با ساز و کارهای گسترده برخی ایرانیان خارج نشین در دو صحنه تماشاگران ایرانی داخل استادیوم تقریبا اکثرا متحد شدند و صحنه های تاریخی را خلق کردند.

شادی گل های ایران لحظه هایی بود که مردم ایران در استادیوم سوفای لس آنجلس به قول محمدرضا احمدی زیر پرچم اورجینال و فیک از خود بی خود شدند تا به شادی بپردازنند.دیگر مهم نبود چه پرچمی به رقص درآمده و چه سناریوهایی برنامه ریزی شده بلکه مهم عدد های گل جلوی نام ایران بود.

بارها صحنه های گزارش این بازی نشان داد حتی زیر پرچم شیر و خورشید ایرانیان برای تیم ملی حرص و جوش خوردند و دست به تشویق و حمایت زدند.

ته تمام داستان های سیاسی و اختلاف نظرها در چنین موقعیت های ورزشی که نام ایران وسط باشد کمتر ایرانی تن به حقارت می دهد و قلب ها برای آبرومندی کشورمان می تپد.پر واضح است که اعتراض ها و نقد ها از داخل و خارج پابرجاست و لیاقت ایران و ایرانی بیشتر از این هاست اما احساسی بودن ایرانی جماعت و تعصب روی نام وطن در میدان های ورزشی فلسفه جداگانه ای دارد.

غیر قابل کتمان است که تعدادی هم عملکرد برعکسی در بازی ایران روی سکوها داشتند اما تعداد آنان که فارغ از اختلاف نظرهای سیاسی برای بچه های داخل زمین انرژی مثبت فرستادند نه تنها کم نبود بلکه به جمعیت آن دسته می چربید.