سپکتاکرا در بنبست و سراشیبی سقوط
حذف تیم ملی سپکتاکرای ایران از رقابتهای پیشرو، بار دیگر عملکرد مدیریتی فدراسیون انجمنهای ورزشی را زیر ذرهبین برده؛ تصمیماتی که آینده یکی از رشتههای ورزش کشور را با ابهام مواجه کرده است.
در سالهای گذشته سپکتاکرا اگرچه جزو رشتههای پرمدال ورزش ایران نبوده، اما همواره یکی از رشتههای باسابقه و دارای جایگاه قابل قبول در آسیا به شمار میرفت؛ رشتهای که با حضور مستمر در رقابتهای بینالمللی، توانسته بود اعتبار قابل توجهی برای خود دستوپا کند. با این حال، امروز این رشته بیش از آنکه درگیر رقابت با حریفان آسیایی باشد، اسیر تصمیماتی شده که از دل مدیریت ورزش کشور بیرون آمده است.
حذف تیم ملی سپکتاکرا از حضور در رقابتهای جهانی پیشرو را نمیتوان صرفاً یک ناکامی ورزشی دانست. بسیاری از کارشناسان معتقدند آنچه امروز بر این رشته گذشته، نتیجه مستقیم مجموعهای از تصمیمات غیرکارشناسی، ضعف در برنامهریزی و مدیریت ناهماهنگی است که طی دو سال اخیر بر فدراسیون انجمنهای ورزشی سایه انداخته است.
فدراسیونی که قرار بود با ایجاد بستر مناسب، زمینه رشد رشتههای زیرمجموعه را فراهم کند، اکنون خود به یکی از مهمترین عوامل نگرانی این انجمنها تبدیل شده است. طی ماههای اخیر، اعتراض برخی انجمنها و حتی درخواست جدایی آنها از این فدراسیون نشان داد که نارضایتیها دیگر محدود به چند انتقاد پراکنده نیست و ریشهای عمیقتر پیدا کرده است.
سپکتاکرا نیز یکی از رشتههایی است که بیشترین آسیب را از این وضعیت دیده است. رشتهای که سالها در تقویم رقابتهای آسیایی و جهانی حضور داشت، اکنون به دلیل نبود برنامهریزی منسجم و تصمیمات مدیریتی، از روند طبیعی پیشرفت فاصله گرفته و فرصت حضور در میادین مهم را از دست داده است؛ اتفاقی که بدون تردید بر روند فنی ورزشکاران و آینده این رشته تأثیر مستقیم خواهد گذاشت.
نکته قابل تأمل اینجاست که چنین اتفاقی در شرایطی رخ داده که کشورهای صاحبنام این رشته مانند تایلند و مالزی با سرمایهگذاری مستمر، فاصله خود را با سایر رقبا افزایش دادهاند، اما در ایران به جای تدوین برنامهای برای کاهش این فاصله، سپکتاکرا با مشکلات مدیریتی دستوپنجه نرم میکند.
از سوی دیگر، پرسشهای فراوانی درباره نحوه اداره فدراسیون انجمنهای ورزشی مطرح است. آیا نظارت مؤثری بر عملکرد این مجموعه وجود دارد؟ آیا نحوه تخصیص بودجهها، انتخاب مدیران انجمنها و برنامههای توسعهای بر اساس شاخصهای تخصصی انجام میشود یا تصمیمات سلیقهای، مسیر برخی رشتهها را تغییر داده است؟
آنچه امروز بیش از هر چیز جامعه سپکتاکرا را نگران کرده، آینده ورزشکارانی است که سالها برای حضور در بالاترین سطح این رشته تلاش کردهاند. حذف از رقابتهای مهم، تنها به معنای از دست رفتن چند مسابقه نیست؛ بلکه فرصت رشد، تجربه بینالمللی، حفظ انگیزه و حتی آینده حرفهای ملیپوشان را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.
اکنون انتظار میرود مسئولان فدراسیون انجمنهای ورزشی و وزارت ورزش و جوانان، درباره این روند پاسخ روشنی ارائه کنند. افکار عمومی ورزش حق دارد بداند چه عواملی باعث شده سپکتاکرا به جای حرکت در مسیر توسعه، با چنین عقبگردی مواجه شود و برای جلوگیری از تکرار این وضعیت چه برنامهای در نظر گرفته شده است.
اگر این پرسشها همچنان بیپاسخ بماند، نگرانیها تنها به سپکتاکرا محدود نخواهد شد؛ زیرا تجربه نشان داده است هر رشتهای که قربانی تصمیمات غیرکارشناسی شود، دیر یا زود از چرخه رقابتهای بینالمللی فاصله خواهد گرفت؛ اتفاقی که در نهایت، هزینه آن را ورزش ایران خواهد پرداخت.