یک سال بیشتر؛ اما با چه دستاوردی؟
امیر قلعه‌نویی احتمالاً خوشحال‌ترین انسان روی زمین باشد که خبر تعویق یک ساله جام ملت‌های آسیا را شنیده که جدای از مباحث فنی، می‌تواند یک سال قرارداد بیشتر هم دریافت کند.
تعویق جام ملت‌های آسیا به خودی خود نه موفقیت است و نه شکست برای فوتبال ایران. این اتفاق می‌تواند فرصتی برای اصلاح ضعف‌های تیم ملی و آماده‌سازی بهتر باشد؛ اما پرسش اصلی اینجاست که آیا فدراسیون فوتبال از این فرصت برای ارزیابی دقیق عملکرد کادرفنی و تعیین تکلیف شفاف قراردادها استفاده می‌کند یا صرفاً قرار است یک سال دیگر به همکاری فعلی ادامه دهد؟
قلعه‌نویی حالا فرصت بیشتری برای ساختن تیم ملی دارد؛ فرصتی که شاید در شرایط عادی و با نتایج اخیر، به این سادگی در اختیارش قرار نمی‌گرفت. اما اگر قرار باشد این فرصت با تمدید قرارداد و افزایش دریافتی همراه شود، افکار عمومی حق دارد بداند فدراسیون فوتبال بر چه مبنایی چنین تصمیمی می‌گیرد و در برابر این هزینه بیشتر، چه تضمینی برای ارتقای کیفیت فنی تیم ملی وجود دارد.
در نهایت، تعویق جام ملت‌ها برای تیم ملی یک فرصت دوباره است؛ برای قلعه‌نویی هم شاید فرصتی یک‌ساله با دستمزدی بیشتر. خوشا به حال سرمربی تیم ملی، اگر قرار باشد هم زمان بیشتری برای جبران ناکامی‌ها داشته باشد و هم یک سال دیگر از مواهب حضور روی نیمکت تیم ملی بهره‌مند شود. حالا باید دید فدراسیون فوتبال در قبال این فرصت اضافه، چه تصمیمی خواهد گرفت.
حواشی مالی قلعه‌نویی تنها به دستمزد او محدود نمانده است. درخواست پاداش صعود به جام جهانی و مطرح شدن رقم یک میلیون دلاری، معادل حدود ۱۵۰ میلیارد تومان با محاسبات آن زمان، نیز پیش‌تر انتقادهایی را به دنبال داشت؛ به‌خصوص پس از عملکرد تیم ملی در جام جهانی که نتوانست رضایت افکار عمومی را جلب کند. حالا با تعویق جام ملت‌ها، دوباره بحث منافع مالی ادامه همکاری با سرمربی تیم ملی اهمیت پیدا می‌کند.