دبیر: خدا را شکر دشمنان ما احمق هستند !

علیرضا دبیر در آخرین صحبت هایش گفته :«حالا دیگر هر کسی می‌تواند هر برداشتی داشته باشد. خوشحالم از اینکه کسانی که نقد می‌کنند، فهمشان هم این‌قدر است! امام می‌گفتند که خدا را شکر دشمنان ما از احمق‌ها هستند. واقعاً تا وقتی این افراد هستند، ما نباید نگران باشیم. از دشمن عاقل باید ترسید، آن دشمنی خطرناک است که از داخل به ما خط می‌دهد. من این افراد را می‌شناسم. کسانی که آن ور هستند و حرف‌هایی می‌زنند، واقعاً مشکل نیستند. وقتی حرف‌هایشان را می‌شنوم، خنده‌ام می‌گیرد. در حد و اندازه خودشان هستند. شاید من از ۱۰۰، ۵۰ بفهمم و آنها از ۱۰۰، ۲ بفهمند، بعد می‌خواهند از من انتقاد کنند؟ خب خنده‌ام می‌گیرد.من درباره شبکه اینترنشنال هم گفته‌ام که این شبکه اسرائیلی کارهای بسیار سطح پایینی انجام می‌دهد. به خدا من را ببخشید، ادبیات من این نیست، اما شأن این افراد همین است. وقتی حرف‌هایشان را می‌شنوم، خنده‌ام می‌گیرد. حتی کسانی که آنها را هم از آنجا بیرون کرده‌اند، دیگر جای خود دارند. از نظر من، افرادی که در حوزه سیاسی این شبکه فعالیت می‌کنند هم در همین سطح هستند. ما باید از روزی بترسیم که اینترنشنال نباشد و یک شبکه قوی‌تر جای آن را بگیرد. خوب است همین‌ها باشند و در همین حد بمانند؛ چه در حوزه ورزش و چه در حوزه‌های دیگر.»

او همچنین توضیح داد که دنبال ریاست جنجالی نیست:«من گفتم علاقه به فوتبال دارم و هیچ‌وقت نمی‌خواستم درون آن باشم. اگر می‌خواستم مگر نمی‌توانستم؟ به من پیشنهاد شد رئیس کمیته ملی المپیک شو اما من علاقه ندارم. دروغ نمی‌گویم و دلیلی بر آن نیست. من فوتبال را دوست دارم و تماشایش می‌کنم. بله پیشنهاد شد، جدی هم بود اما من مال این کار نیستم.البته رشته‌های دیگر را هم دنبال می‌کنم و درباره‌شان نظر می‌دهم. با هادی، قهرمان تکواندو، صحبت می‌کنم و از او درباره این رشته می‌پرسم. با سجاد قهرمان وزنه‌برداری، هم ارتباط دارم و مسابقات را دنبال می‌کنیم. همین دیشب با سجاد صحبت می‌کردم. ما با هم رفیق هستیم؛ در قزاقستان هم هر روز با هم در ارتباط بودیم و پیام می‌دادیم. هادی قهرمان بزرگی است، من از او سؤال می‌کنم و او هم از من می‌پرسد. آیا این به معنای آن است که هادی می‌خواهد جای من را بگیرد یا من می‌خواهم جای او بروم؟»

او ادامه داد:«همین‌جا که هستم خوب است. من رزومه درست نکردم و هیچ‌وقت نداشتم. امکان ندارد به کسی بگویم من را فلان‌جا بگذارید. گاهی تکلیف می‌شود آن هم نه الان که شو شده، فردی خودش مدام دنبال مسئولیت می‌رود، لابی می‌کند و از این طرف و آن طرف پیگیری می‌کند تا به جایگاهی برسد. مثلاً به جمع‌بندی می‌رسند و می‌گویند بیا مثل الان که کمیته المپیک را به من گفتند.همین‌الان درباره کمیته ملی المپیک هم تحت فشارم که مسئولیتی را قبول کنم، اما واقعاً نه انگیزه‌ای دارم و نه علاقه‌ای. حتی از چنین پیشنهادهایی فرار می‌کنم. همیشه به مدیران و بچه‌ها می‌گویم طوری کار کنید که دیگران سراغ شما بیایند، نه اینکه شما دنبال دیگران بروید.به دانشجویانم در دانشگاه و بچه‌های تیم ملی هم همین را می‌گویم طوری زندگی کنید و کار کنید که شما انتخاب کنید، نه اینکه همیشه منتظر باشید دیگران شما را انتخاب کنند. کارتان را انجام دهید و اثرگذار باشید؛ اگر روزی از شما دعوت شد، آن وقت تصمیم بگیرید. وقتی آدم بیش از اندازه دنبال مقامی می‌رود، برکت کارش از بین می‌رود. خاصیت دنیا همین است هرچه طرفش می‌روی از تو دورتر شود و وقتی از آن فرار می‌کنی، دنبالت می‌آید.»