کی بود، کی بود من نبودم !

از اینکه در سال ۲۰۲۶ از اشتباهات فنی لباس ورزشکاران ایران می نویسیم به اندازه کافی خجالت آور است اما بدتر این است که مقصر یا مقصرهای اصلی پیدا نمی شوند !موضوع مدتی تیتر یک است و مسوولان پاسکاری می کنند تا در نهایت سوژه آرشیوی شود و به دست فراموشی برود.

وقتی تیرانداز ایران سختی لباس دارد، یا دونده پر استعداد کشورمان کفش اشتباهی به پا می کند و از همه ناراحت کننده تر اسب سوارکار ایران به رقابت ها نمی رسد، باید بپذیریم که رویای سومی در بازی های آسیایی که هیچ همان چهارمی و پنجمی هم شاید از سرمان زیاد باشد.طبق معمول هم منتظر هفته دوم و مدال طلا از کشتی، وزنه برداری و تکواندو هستیم که باید گفت این بار وزنه برداری و تکواندو چندان امیدوار کننده نیستند.

هر تیم ملی سرپرست و ورزشکاری دارد که باید به قوانین آگاه باشند و زیر نظر فدراسیون حرفه ای هستند که اتفاقا در دوومیدانی احسان حدادی رییس فدراسیون ترجیح داد تا ناگویا نرود و در دیگری یعنی تیراندازی فدراسیون با سرپرست اداره می شود ! در رتبه بعد کاروان اعزامی سرپرست و مسوول دارد که قطعا و با توجه به مصاحبه های اخیر تقصیر را به گردن فدراسیون می اندازنند، فدراسیون هم موضوع را متوجه سرپرست تیم ملی و مربی می داند تا در نهایت نوبت خود ورزشکار هم شود.

نکته جالب اما حرکت کمیته المپیک بود که پشت اعتراض فدراسیون دوومیدانی درآمد و با پاداش میلیاردی از ورزشکار دیسکالیفه شده دل جویی کرد.به هر حال همه مقصر هستند و ما خوبیم ! چند روزی ماجرا پاسکاری بشود بالاخره وقت فراموشی می رسد چون سوژه بعدی در راه است !